Flevo Boys 1 - VVOG Harderwijk 1

Een 1^e helft met opstartproblemen ontwikkelde zich in de 2^e helft tot een galavoorstelling van formaat.

Vorm is het gevolg van een positieve ontwikkeling vol van mysterieuze details leidend tot toenemend vertrouwen en gevoed door focus op een missie. Het resultaat? Eerste periode 8 punten uit 8 wedstrijden, tweede periode 15 punten uit 6 wedstrijden en bovenaan in die periode.

In de herstart van de competitie wijzigde de vertrouwde opstelling op één plek. Douwe Dijkstra werd verkozen boven Tim Brockhoff en op de bank zagen we - full-fit - , Jeffrey Arends. Er moest enige druk op hem worden uitgeoefend om hem daar ook voorlopig even te laten, zo “eager” was hij. Flevo Boys, matig presterend, koos voor een verrassingsopstelling met veel druk naar voren. Tekenend voor het gebrek aan zelfvertrouwen begon minuut 0, toen Oussama de bal ongecontroleerd op de schoen, ongemakkelijk richting Jan Jurriën Hop kogelde. Die verloor dan ook pardoes het leer aan de gretige William de Boer (natuurlijk uit Urk), hem een vrije oploop biedend naar het VVOG doel. Wij zagen reeds het juichen der rood-witten in het vooruitzicht maar William was de kluts kwijt en schoof de bal te ver door naar Frank Post. Door het oog van de naald heet dat. Daarna pakte VVOG de vorm van de laatste maanden weer op en kreeg door de aanvallende opstelling van trainer Wiljan Mossing Holsteyn (wat ben ik jaloers op zo’n prachtige naam!) alle ruimte voor druistig aanvallen. Dat bedacht zich ook Richard Gooijer. In de 8^e minuut toog hij richting keeper Rodney Rosink, ging op de “16” een combinatie aan met Pernelly Byia, kreeg ‘m prompt weer terug en verraste Rosink met een lage schuiver (0-1). Onmiddellijk wijzigde de trainer met de mooie naam de tactiek en vanaf dat moment was er sprake van meer evenwicht op het veld, zij het dat VVOG in overtuiging scherper oogde dan de matte elf van Flevo Boys. In het verloop van die eerste helft was Flevo Boys nog wel sporadisch kansrijk, met name als de flukse William de Boer werd aangespeeld. De motorolie kennelijk nog niet goed op temperatuur, had Jan Jurriën Hop het in de eerste helft erg lastig met hem. Een door de scheids als onwelgevoegelijke taal beoordeelde uitlating leidde tot in de 25^e minuut tot een vrije trap op een zeer gevaarlijke plaats op de punt van de “16”. Als in een flipperkast caromboleerde de bal, totdat alleen Lars Klijnstra er nog zicht op had en hij tekende vrijwel op de doellijn met een lichte beroering van het hoofd de 1-1 aan. VVOG schrok er niet van (vorm x zelfvertrouwen x missie) en trok het initiatief met in schoonheid toenemende combinaties weer naar zich toe. Tot doelpunten leidde dat niet meer maar aan de houding van de in groten getale meegereisde VVOG supporters zag je vertrouwen daarbij genietend van de zon en gezellig koutend.

In de 2^e helft werd de kennelijke roep van de trainersstaf om toch vooral zo door te gaan maar de puntjes nog wat beter op de “i” te zetten omgezet in daden. De combinaties vloeiden ogenschijnlijk moeiteloos en zonder te kijken over in “oh’s” en “ah’s” bij de toeschouwers. Dat vermenigvuldigd met de niet aflatende druk op de bal sloeg de rood-witten murw. Het was een kwestie van wachten en in de 48^e minuut was het raak toen Douwe Dijkstra een aanval onderschepte en in dezelfde beweging via Wilko Braam Pernelly Byia lanceerde die vrije doorloop werd geboden en dat moet je ‘m in deze vorm niet geven. Keeper Rosink was kansloos op de vlak naast hem met kracht ingeschoten bal (1-2). De galavoorstelling ontplooide zich tot “the max”. Onder de met de bariton geleid dirigentschap van (the man from Intraverte) keeper Frans Koornberg, de stille kracht van Jaimie Bruinier maar vooral ook door “man of the Match” Wilko Braam, werd de voorsprong systematisch uitgebreid. In de 57^e minuut trok ook Lars Kerver het strijdplan aan en bracht met een scherpe voorzet uiteindelijk Oussama Labari op 9 meter van doel, in stelling. De al eerder verwoestend gebleken uithaal met links trof ditmaal de lat als tegenstander waardoor Oussama zijn reeds in voorbereiding genomen salto voortijdig moest afbreken. Maar in de 75^e minuut, toen Douwe Dijkstra inmiddels vervangen was door Tim Brockhoff, was het wederom raak. Uit een combinatie vanuit het achterveld via Jan Jurriën Hop (inmiddels op temperatuur), de slimme verlenging door Wilko Braam en het ongeëvenaarde torgefühl van Jeremy tekende hij de 1-3 voor VVOG en zijn 15^e goal in het seizoen aan. De koek was nog niet op. Daar waar wij dachten dat Wilko Braam inmiddels zijn broer Hilko ook had ingezet (die man was deze wedstrijd overal) bleek hij bij al weer een prachtig combo, opeens de inmiddels uit de startblokken geschoten Jeffrey Arends te kunnen vinden en die schoot - op het oog moeiteloos en ondertussen zijn nagels vijlend - de bal naar de 1-4. De slotouverture was voor de man of the match himself. Uit een voorzet op maat van Jeremy de Graaf kopt Wilko Braam de bal feilloos koppend richting de uiteindelijke slotstand 1-5.

Beste mensen, dat is nou het resultaat van Vorm x (Zelf)vertrouwen x Missie en van al die kleine zichtbare en onzichtbare details (sfeer, positief kritische omgang, leiderschap, taakinstelling, geluk, stabiliteit). In de 8 jaar dat ik bestuurlijk bij VVOG betrokken ben, heb ik heel wat hoogte en dieptepunten mogen mee maken. Van de terugkeer van VVOG op hoofdklasse niveau, het genieten van de wedstrijden tegen DVS’33, de “Houdini” ontsnapping aan degradatie maar ook het drama rond Samir Merraki. Wat ik in dit seizoen aan ontwikkeling en resultaat nu zie, is dit volgens mij (met dankbaarheid en respect aan het verleden) het beste wat ik van VVOG 1 gezien heb. Laten we er met elkaar nog lang van mogen genieten.